هنر مینا کاری

مینا کاری ، مینا گری یا مینا سازی هنری است که سابقه ای حدود پنج هزار سال دارد و از صنایع دستی محبوب ایران حساب می شود .

تاریخچه مینا کاری

مینا کاری برای زیبایی بخشیدن زیور آلات و ظروف مختلف استفاده می شده است . این هنر ترکیبی از آتش و خاک است که با هنر نقاشی آمیخته می گردد و نقش های زیبایی را می آفرینند . به گفته کارشناسان و در پی تطبیق دادن مینا کاری های بیزانس با آثار ایرانی ، این هنر در ایران شکل گرفته و سپس به دیگر کشورها رفته است .

یکی از نمونه های قدیمی بازوبندی از طلا به همراه میناکاری های تزئین شده بر روی آن است که مربوط به دوران هخامنشیان می باشد . در حال حاضر این اثر باستانی در موزه ی ویکتوریا و آلبرت لندن نگهداری می شود .

اوج هنری مینا کاری در دوره ی سلجوقیان بوده که تهیه ی ظروف برنجی و مینا کاری مرسومیت داشته و این آثار به کشورهای همسایه فرستاده می شده است . یکی از نمونه های ارزشمند این دوره ” سینی آلب ارسلان ” می باشد که مینا کاری بر روی نقره است و در موزه ی صنایع ظریفه ی بوستون نگهداری می شود . این اثر توسط استادی به نام ” حسن الکاشانی ” ساخته شده و نامش با خط کوفی بر روی آن حک شده است .

ساخت مینا کاری

با این که می توان این هنر را بر روی طلا و نقره به عمل آورد اما امروزه این هنر بیشتر بر روی مس انجام می شود . طلا تنها فلزی است که به هنگام ذوب مینا اکسید نمی شود . از این رو امکان ایجاد طرحی همراه با جزئیات و با شباهت هر چه تمام تر بر روی مینا را ایجاد می کند در حالی که میناهای مسی و نقره ای چنین کیفیتی را ندارند . شکل گیری مینا از ترکیب اکسید های فلزات و چند نمونه نمک در مجاورت حرارت بالا (۷۵۰ تا ۸۵۰ درجه سانتی گراد ) می باشد که رنگ ها در طول زمان و بر اساس دما به وجود می آیند . امروزه در ایران کانون تولید ظروف مینا کاری شهر اصفهان و جواهرات مینا کاری شهر اهواز می باشد .